In shock

AKERSLOOT/WALES - Zeezeiler Bert Albrink uit Uitgeest en zijn team FoodforFlow hebben onlangs een mooi avontuur volbracht: The Three Peaks Yacht Race. Een zesweekse reis van Akersloot naar Wales en via Schotland weer terug.

We wilden en moesten erbij zijn! De finish rond 03.00 uur onder aan de Ben Nevis van Ilse en Axel. Maar het was niet zo vanzelfsprekend dat hierdoor de droom van team FoodforFlow werkelijkheid zou worden. Zeven uur eerder in Corpach zijn de runners vóór de eerste van de vele sluizen van het Caledonian canal op de wal gezet. Het is dan avond. Vijf dagen en nachten zijn we onderweg geweest in een van de zwaarste endurance races ter wereld. We liggen met de boot dus op getijdenwater. Aan de buitenzijde tegen het remmingswerk van de sluis ligt Baloo en daarnaast onze Brandaan. Eenmaal op de wal vliegen de emoties over en weer. De crew van de Baloo schreeuwt ons toe: “What a fight men, you guys were amazing!” We omhelzen elkaar. Vreemd, na vijf dagen strijd en en nul contact gehad te hebben met elkaar. Het zal met de adrenalinespiegel te maken hebben. 

Gevaar
We zijn uitgelaten en beseffen niet dat vijf dagen en nachten zonder noemenswaardige slaap gevolgen heeft. Zoveel dagen met adrenaline én cafeïne in je bloed leven doet je denken dat je de wereld aankan. Daar zit dus het gevaar! Van de boot op de kade is een klimmetje van twee meter en dus prima te doen om de runners en onszelf op de wal te zetten. Maar geen van ons allen kon vermoeden dat we rond 02.30 in de donkere, kletsnatte nacht tegen een verticale wand van 6.5 meter zouden opkijken...
Het bosje boten wordt door de sterke stroming ver van de kant afgetrokken. Door de stroomversnelling die ontstond tussen het bosje boten werden we verder van de kade getrokken richting het onpeilbaar diepe Loch. Uit alle macht proberen we de lijnen aan te trekken om de boten dichter tegen de hoge wand te trekken. We halen levensgevaarlijke toeren uit om toch tegen die kadewand op te kunnen klimmen, maar we moeten en zullen de wal op naar de finish! Eén misstap en de sterke stromingen zouden ons het pikdonkere diepe Loch ingesleurd hebben en dan zou ons avontuur eindigen in een nachtmerrie. Of een reddingsoperatie in het holst van de zwarte nacht succesvol geweest zou zijn is zeer de vraag. Niet in alle euforie van het moment maar pas later besefte ik het gevaar maar al te goed.

Gewone wereld
Wekenlang met een zeilboot onderweg zijn en jezelf en elkaar onder alle omstandigheden kunnen redden verandert je mentale en fysieke gesteldheid. Met een kleine groep letterlijk alles onder alle omstandigheden met elkaar delen en continu verkeren in een overlevingsmodus betekent meer dan ik had gedacht. Dit besefte ik pas toen ik huiswaarts reed. Weer in contact met een rumoerige, schreeuwerige wereld waar ik verdwaasd rondliep in wegrestaurants waarin heel veel mensen ronddwalen in megaruimtes waarin vele fastfoodketens zijn ondergebracht. Na al die weken een frisse zeelucht ingeademd te hebben wordt mijn keel hier bijna dichtgeknepen door de vette en zurige lucht. Op de veerboot overkomt mij het gevoel het contact met de ‘gewone’ wereld totaal verloren te hebben. Ik probeer intuïtief altijd de vluchtwegen in me op te nemen.
We zijn aan boord van de ‘Pride of Rotterdam’. Na vele scheepsrampen zou je denken dat het voor passagiers overzichtelijk moet zijn om in nood zichzelf in veiligheid te brengen, maar nooit eerder heb ik me op een dergelijk schip zo gedesoriënteerd gevoeld. Mijn conclusie: hier breekt aan boord totale chaos en paniek uit bij calamiteiten. Ik raak pas echt in shock wanneer ik mijn reisgenoten een drankje aanbied in de bar van de veerboot. Het blijkt een ruimte waar het publiek ‘vermaakt’ wordt met een voorstelling van ‘The Lion King’.
Mede door de slechte geluidskwaliteit kunnen we het niet aanhoren en besluiten onze hut op te zoeken. Weg uit dit hysterische vermaak.

Relatief
Alles blijkt relatief, zo heb ik ervaren. Veiligheidsbeleving aan boord van een zeiljacht ervaar ik heel anders dan op een voor velen veilig ogende veerboot. Rust en ontspanning is voor de een een bezoekje aan een groot Engels wegrestaurant en voor de ander een tijdje met je zeilboot de zee op en het hoofd leeg laten waaien.
Voor de een is een inspanning een uitdaging, voor de ander een kwelling. Voor ons team FoodforFlow was deelname aan de Three Peaks Yacht Race een ogenschijnlijk idioot avontuur. Voor ieder van ons zal de betekenis ervan pas op termijn overzichtelijk worden. Voor nu zeggen we als team: het was ‘shocking mooi’.
En dat was mede door alle reacties die we onderweg en tijdens de race en daarna mochten ontvangen. Het was hartverwarmend. En de trouwe lezers dank voor het volgen van ons avontuur.

Tekst: Bert Albrink