“Als je blijft lopen komt de finish vanzelf in zicht”

UITGEEST - De bijna 80-jarige Cor Feenstra is een fervent deelnemer van de Nijmeegse Vierdaagse. Wat begon als een grapje, is inmiddels een jaarlijks terugkerend sportief hoogtepunt. We vroegen Cor hoe dat zo gekomen is. 

Zijn er nog een aantal Uitgeesters met wie je de Nijmeegse Vierdaagse loopt? 
Ik heb jaren gelopen met Herman van Sambeek, Jaap de Boer en Arie Glijnis. Zij zijn door omstandigheden helaas gestopt. Nu loop ik samen met Harry Liphuizen en Leo Kruidenberg. Ook met hen kan ik het prima vinden.

Waarom heb je besloten om mee te doen aan de Nijmeegse Vierdaagse?
Het is inmiddels een traditie die begon met een grap. Mijn dochter Ilse woont in Nijmegen. 23 jaar geleden woonde zij aan de Annastraat, ook wel bekend als de Via Gladiola. Tijdens de intocht belde ze me en hield ze de telefoon uit het raam, zodat ik alles kon horen. Ik grapte toen dat het lopen van de Vierdaagse voor mij ook geen probleem zou zijn. Het jaar daarop kreeg ik plotseling een bericht van de Vierdaagse-organisatie: ik was ingeschreven! Sindsdien loop ik elk jaar mee.

Hoe heb je je voorbereid op deze uitdaging?
Al vele jaren loop ik één dag per week 25 kilometer. Mijn gedachte is simpel: als ik de volgende dag nog redelijk uit bed kan komen, dan red ik die andere drie dagen ook wel tijdens de Vierdaagse. Half juni loop ik elk jaar ook de Alkmaarse Vierdaagse. Daar loop ik vier keer 25 kilometer, wat een goede voorbereiding is voor Nijmegen.

Hoeveel keer heb je al deelgenomen aan de Nijmeegse Vierdaagse?
Dit jaar heb ik hem voor de twintigste keer gelopen. Dat had dus de 23ste moeten zijn, maar door extreme hitte werd de Vierdaagse in 2006 al na een dag afgelast, en twee keer ging het niet door vanwege corona.

Wat vind je het mooiste aan de route die je loopt?
Het is iedere dag bijzonder om te zien hoeveel mensen langs de kant staan en hoe feestelijk het overal is. Mijn favoriete dag van de Vierdaagse is de dag van Groesbeek, de dag met de zeven heuvels. De omgeving is er prachtig en het is gezellig in de doorkomstplaatsen. Langs de route ligt ook de Canadese oorlogsbegraafplaats, waar ieder jaar op de donderdag van de Vierdaagse een herdenking plaatsvindt. Samen met mijn wandelmaten heb ik deze herdenking vaak bijgewoond.

Wat was tot nu toe de grootste uitdaging tijdens de Vierdaagse?
Gelukkig heb ik tot nu toe nooit echt grote problemen gehad. Ik heb nooit blaren en kan goed omgaan met hitte of regen. Als het heel druk is op de route is het soms wel lastiger, omdat het dan moeilijk is om in je eigen tempo te lopen en je soms zelfs een tijd stil moet staan. En ik ben niet meer de jongste, dus ik ben tegenwoordig wel blij als ik na 30 kilometer wandelen gefinisht ben.

Hoe ervaar je de sfeer en het publiek langs de route?
De sfeer is uitbundig, bij het maffe af. Hele buurten lopen uit om de wandelaars aan te moedigen, en natuurlijk ook om hun eigen feestje te vieren. Dat blijft bijzonder om mee te maken. Ook staan op veel plekken kinderen en andere mensen langs de kant om de stukjes komkommer of snoep uit te delen aan lopers, en als het heel warm is dan word je flink nat gesproeid. Sinds ik de Vierdaagse loop wordt het feest in Nijmegen en in de doorkomstplaatsen ieder jaar groter.

Wat betekent het voor jou om de finish te bereiken?
Dat voelt als een overwinning voor mezelf. Ik ben nog vrij fit, zeker voor mijn leeftijd. Als ik dan weer de finish heb gehaald denk ik: “Dat heb je toch weer goed gedaan.”

Heb je specifieke doelen die je wilt bereiken tijdens de Vierdaagse, zoals een bepaalde tijd of persoonlijke mijlpaal?
Nee hoor. Het doel is de finish, en als ik die heb gehaald vier ik dat graag tijdens ‘de derde helft’. Op de Wedren drink ik dan gezellig een biertje met vrienden, familie en lopers die ik heb leren kennen.

Hoe houd je je motivatie hoog tijdens de lange wandeldagen?
Moeite om gemotiveerd te blijven, heb ik niet. Als je blijft lopen komt de finish vanzelf in zicht. Als ik ergens aan begin wil ik het ook afmaken. En de beloning om door de familie onthaald te worden op de Via Gladiola is groot genoeg om door te zetten.

Zijn er speciale momenten of herinneringen aan de Vierdaagse die je altijd bij zullen blijven?
De humor en gezelligheid blijven me bij. Het is moeilijk om een speciaal moment te noemen. Wellicht het moment dat ik met Herman een terras opliep in een van de doorkomstplaatsen. Het was heel druk op het terras, dus riep Herman heel hard ‘BRAND’ in de hoop dat er zo een paar plekjes vrij zouden komen. Maar iedereen bleef natuurlijk rustig zitten en zat ons schaapachtig aan te kijken, haha.